Milan Mihajlović

Milan Mihajlović (1945) je diplomirao kompoziciju i dirigovanje (S. Rajičić i Ž. Zdravković, 1970), a potom i magistrirao kompoziciju (S. Rajičić, 1978) na Muzičkoj akademiji (FMU) u Beogradu. Usavršavao se na letnjim kursevima u Kelnu i Salcburgu. Radio je kao nastavnik teorijskih predmeta na Fakultetu muzičke umetnosti (od 1975); potom kao redovni profesor kompozicije na ovoj visokoj školi i na Akademiji umetnosti u Novom Sadu. Jedan je od osnivača Ansambla za savremenu muziku, direktor Međunarodne tribine kompozitora (1992–2002) i predsednik Udruženja kompozitora Srbije (1987–2002).

Nosilac je velikog broja priznanja za stvaralaštvo: nagrade Stevan Hristić (1970), nagrade Beogradskih muzičkih svečanosti (1972), Oktobarske nagrade grada Beograda (1984), prvih nagrada na Međunarodnoj tribini kompozitora (1992. i 1996. godine), Nagrade Mokranjac (1994) i Aprilske nagrade grada Beograda (2003). Mihajlovićeva dela često se izvode u zemlji i inostranstvu, širom Evrope, u Americi i Australiji, i to u salama kao što su Tonhale u Cirihu, Karnegihol u Njujorku, sala Berlinske filharmonije, Stenvejhol u Londonu i druge, a privlače pažnju vrhunskih muzičkih interpretatora. Godine 2018. Howard Griffits je sa Brandenburškim državnim orkestrom snimio Mihajlovićev autorski kompakt disk (CPO) i održao koncert sa Mihajlovićevim delima u Frankfurtu na Odri.

U opusu Milana Mihajlovića izdvajaju se: orkestarska dela Preludio, Aria e Finale(1972 – štampana u Ediciji Peters u Lajpcigu), Simfonijske metamorfoze(1977), Bagatele za violinu, gudački orkestar i čembalo (1986), Elegijaza gudački orkestar (1989), Memento(1993) za simfonijski orkestar, Silenzio (1996) za ženski hor i kamerni orkestar, Povratak za violončelo i simfonijski orkestar (2002), Senke snova i moraza ženski hor i orkestar (2011), Fa-mi(ly) (2013) za klavir i gudački orkestar; kamerne kompozicije Lamentosoza klarinet, violinu i klavir (1977), Notturniza hornu, duvački i gudački kvartet (1983), Mala žalobna muzika(1990), Tri prelidaza klavir (1986-1989) i Zeleni talasiza četiri harfe (2009). Njegova kompozicija In Praise of Solitude za engleski rog i orkestar (2019), posvećena je žrtvama pandemije.

O delu

Godine 2018. bio sam pozvan kao rezidencijalni kompozitor od strane Festivala savremene muzike u Dižonu. Na svakom od pet koncerata, tokom trajanja Festivala, uz dela savremenih kompozitora sa prostora Balkana, bila su izvedena i moja dela. Četiri kompozicije odabrao sam, u dogovoru sa izvođačima, iz svog dosadašnjeg opusa, dok je peta bila specijalna porudžbina Festivala i tada je nastala Les Adieux za violinu i klavir, čiji naslov asocira na čuvenu Betovenovu sonatu i čija sam dva takta koristio kao tematski materijal. Betoven je ovo delo posvetio nadvojvodi Rudolfu, svom meceni, koji je napustio grad u strahu od Napoleonove vojske. Ovo je bila i specifična poruka Francuzima koju, naravno, niko nije shvatio. Ovo je prvo izvodjenje Les Adieux u Srbiji, u skraćenoj verziji.